خانم جوانی در سالن منتظر نوبت پروازش بود .

       از آنجایی که باید ساعات بسیاری را در انتظار می ماند ، کتابی خرید . البته بسته ای کلوجه هم با خود آورده بود .

       او روی صندلی دسته داری در قسمت ویژه فرودگاه نشست ، تا در آرامش استراحت و مطالعه کند .

       در کنار او بسته ای کلوچه بود ، مردی نیز نشسته بود که مجله اش را باز کرد و مشغول خواندن شد .

       وقتی او اولین کلوچه اش را برداشت ، مرد نیز یک کلوچه برداشت .

       در این هنگام احساس خشمی به او دست داد ، اما هیچ چیز نگفت . فقط با خود فکر کرد : " عجب رویی داره ! اگر امروز از دنده چپم بلند شده بودم چنان نشانش می دادم که دیگه همچین جراتی به خودش نده ! "

        هر بار که او کلوچه ای برمی داشت ، مرد نیز با کلوچه ای از خود پذیرایی می کرد . این عمل او را عصبانی تر می کرد ، اما نمی خواست از خود واکنشی نشان دهد .

        وقتی که یک کلوچه باقی مانده بود با خود فکر کرد : " حالا این مردک چه خواهد کرد ؟ "

        سپس ، مرد آخرین کلوچه را نصف کرد و نیمه آن را به او داد . "

        " بله ؟! دیگه خیلی رویش را زیاد کرده بود . "

        تحمل او هم به سر آمده بود .

        بنا بر این ، کیف و کتابش را برداشت و به سمت سالن رفت .

        وقتی که در صندلی هواپیما قرار گرفت ، در کیفش را باز کرد تا عینکش را بردارد ، در نهایت تعجب دید که بسته کلوچه اش ، دست نخورده آنجاست.

        تازه یادش آمد که اصلا بسته کلوچه اش را از کیفش در نیاورده بود .

        خیلی از خودش خجالت کشید !! متوچه شد که کار زشت در واقع از جانب او سر زده بود .

        مرد بسته کلوچه اش را بدون اینکه خشمگین  ، عصبانی یا دیوانه شود با او تقسیم کرده بود ، ...

        و اکنون دی گر زمانی باقی نبود که او در مورد رفتار خود توضیجی دهد ... یا عذر خواهی کند !

چهار چیز  هرگز قابل جبران نیست :

سنگی که پرتاب شده باشد .

حرفی که از دهان خارج شده باشد .

فرصتی که از دست رفته باشد .

زمانی که سپری شده باشد !

محرم امسال هم گذشت ( دهه ی محرم ) ایشالا که دعا هاتون در درگاه

حق مورد قبول واقع شده باشه

این ده روز رو رفته بودم یزد و دسترسی به اینترنت نداشتم

خلاصه ببخشید اگه تاخیر داشتم ....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 گرفت ، سنت " ولنتاین " است که به حرمت " ولنتاین قدیس " شهید

 عشق ، آنروز را " روز عشق " نامیده اند ...

ولنتاین قدیس ، یکی از روحانیون مسیحی که در زمان کلودیوس دوم ،

امپراتور روم می زیسته ، است . این امپراتور ازدواج را در زمان خود ممنوع

می کند تا مردان برای پیوستن به ارتش او وابستگی خانوادگی نداشته

باشند ، اما ولنتاین که کشیش جوانی بوده ، بطور پنهانی دختران و پسران

 را به عقد یکدیگر در می آورده و سرانجام نیز جانش را بر سر این کار می

 گذاشت .

از آن پس چهاردهم فوریه مصادف با بیست وپنجم بهمن ماه را " روز ولنتاین

 " که همان روز عشق وعشاق است نا مگذاری کردند ، روزی که تمامی

عاشقان و دلدادگان در سراسر پهنه ی زمین آنرا پاس می دارند ، به یکدیگر

 هدایای زیبا و بامزه ی عاشقانه می دهند ،لباسهای قرمز می پوشند و با

 انواع شکلاتها وکاکائو های خوشمزه از یکدیگر پذیرایی می کنند ... و به

 این شکل گرامیداشت این روز ، یاد و خاطره ی مردی که بنیان خانواده ی

 عشق می ورزید و بار دیگر آنرا بنا نهاد را به جشن و شادی می پردازند .

پس چه زیباست اگر به این بهانه های کوچک نیز بتوانیم راههایی برای ابراز

 عشق بیابیم .

راستی به بیست و پنجم بهمن چیزی نمونده ها

برا عزیزاتون ، یا بهتر بگم ، برا عشقتون کاری کردید . . .

ایشالا که به فکرش بودید و هستید . . .

یه هدیه ، حتی اگر خیلی کوچیک باشه ارزشش رو داره

ــــــــــــــــــــــــــــــ

" مارک تو آین "

----------------------

شخصیت شما را بیشتر از ارزش هدیه نشان میدهد .

"یوهان کاسپارلاواتر "

-------------------

منه دیونَرو باش ، نفهمیدم تو بی رحمی

همه ی مشکلم این بود که حرفامو نمی فهمی

منو باش ، نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی

دوروغهِ اینکه میگفتی محو گل یاسی

منه دیونَرو باش ، شکستم با شکست تو

تو مردابی افتادم یه عمره با دو دست تو

منه دیونَرو باش ، برای تو گریه میکردم

تو رو باش ، نفهمیدی تو شعرم گم شده دردم

منه دیونَرو باش ، به پای چشم تو سوختم

ولی با این همه سوختن تو با من بد شدی کم کم

منه دیونَرو باش ، برای عمرت قسم خوردم

باهات موندم باهات ساختم برات سوختم واست مردم

منه دیونَرو باش ، به حرفای تو خندیدم

فقط یک گل تو رویام بود اونم آخر برات چیدم

منه دیونَرو باش ، به خوبیم عادت دارم

شکستی قلبمو ، ولی ندیدم رنگِ فریادم

منه دیونَرو باش ، سوزوندم روزهامو

خوشی رو تو خودم کشتم ندیدم رنگ فردارو

منه دیونَرو باش ، کشیدم ناز چشماتو

خیلی سخته بودن تو ، خیلی تلخه برام باتو

منه دیونَرو باش ، خیال کردم تو مجنونی

تو حتی اسم مجنونُ نگفتی و نه میدونی

منه دیونَرو باش ، قدِ دنیا دوست دارم

آره دوسِت داشتم ولی حالا از تو بیزارم

منه دیونَرو باش ، واست خوندم چقدر ساده

آخه این احساس عجیبو خودِ خدا  به من داده

منه دیونَرو باش ، نشستم منتظر رسوا

زدی زیر قولاتو گزاشتی باز منو تنها

منو باش ، نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی

چقدر دیونه ای راستی چقدر دیونه ام راستی

منه دیونَرو باش ، که گفتم  پیش تو  خارم

یادت رفته به من گفتی ، که من بی سروپاو بی کارم

منه دیونَرو باش ، چقدر قصه چقدر ناله

حالا گفتم که از رازم که بعدها به من نگی لاله

منه دیونَرو باش ، تو فکرم نقشه ها داشتم

که یه عمر با تو بودن رو توی ذهنم میداشتم

منه دیونَرو باش ، بازم تو رو با کسی دیدم

به خودم گفتم کی بود باهاش ، دلم گفت و فهمیدم

منه دیونَرو باش ، که بازم دل به تو دادم

زدی با تیر توی قلبم سکوت کردی رو فریادم

منه دیونَرو باش ، که به چیت دلم خوشه

کدوم خوبی رو دیدم که بمونم پیشت برای همیشه

منه دیونَرو باش ، که از جدا شدن ترسیدم

چه شبایی بود که از خدا درباره ی  تو میپرسیدم

منه دیونَرو باش ، که هر چی گفتی گفتم باشه

تو دل کوچیکو صافم گذاشتم احساس دروغه تو جا شه

منه دیونَرو باش ، گذشتم به سادگی از گذشته ها

پشتمو کردم به تو ، نگاهی کردم به آینده ها

منه دیونَرو باش ، بادو دست تو به زمین خوردم

چقدر بد بخت بودم که تاحالا گولتو خوردم

منو باش ، که بادیدن این همه نیرنگ به سادگی ولت کردم

خدا را شکر میگم از این حکمت ، که این موجود کثیف رفت و ما بهش میگیم قسمت

یکی بود یکی نبود ، یه دروغ کهنه بود

 یکی موند یکی نموند ، حرف راست قصه بود

یکی موند با غصه ها ، به غم عشق مبتلا

یکی رفت چه بی وفا ، با دورنگی آشنا

اونکه موند ریشه پوسوند ، دلشو غصه سوزوند

نالش از دیوه نبود ، پشتشو دوری شکوند

زیر آوار جفا ، دل دادش به هر بلا

با عشق و وفا ، راهی شد تو قصه ها

اونکه موند یه قصه ساخت ، اما هی هستی شو باخت

قصه ها به سر رسید ، اون به عشقش نرسید

هیشکی خوابشو ندید ، گل یادشو نچید

گم شدش تو قصه ها ، توی شهر عاشقا

با زمين خيلي غريبم ، با هواي تو صميمي

روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند

همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند

ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند

گرگ هايي که لباس پدري مي پوشند

آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند

عشق ها را همه با دور کمر مي سنجند

خوب طبيعيست که يکروزه به پايان برسد

عشق هايي که سر پيچ خيابان برسد